msanglikar

-महावीर सांगलीकर

दुपारची वेळ. सुमारे दोन वाजले होते. रजनी मॅडम घरी एकट्याच होत्या. दारावरची बेल वाजली. आत्ता यावेळी कोण आले असेल बरं? असा विचार करत त्या दाराजवळ गेल्या. त्यांनी आयबॉलमधनं बाहेर पाहिलं. बाहेर एक तरुण, रुबाबदार, अनोळखी मुलगी उभी होती.

रजनी मॅडमनी दार उघडले. ती मुलगी पटकन आत आली. तिच्या हातात एक पर्स होती. तिचा ड्रेस जीन्स आणि टी. शर्ट असा होता. मॅडमनी कांही विचारायच्या आतच ती मुलगी त्या प्रशस्त फ्ल्याटमधल्या एका बेडरूमकडे गेली.  दोनच मिनिटात परत बाहेर आली. तिनं फ्रीज उघडला. त्यातनं पाण्याची एक बाटली बाहेर काढली आणि घोटभर पाणी पिऊन ती परत ठेवली. मग फ्रिजच्या एका कप्प्यातले चॉकलेटचं एक पाकीट बाहेर काढलं आणि आपल्या पर्समध्ये ठेवलं. मग म्हणाली, ‘आई, मी परत येते थोड्या वेळात... आणि तू अशी काय बघतेस माझ्याकडे? एखादं भूत बघितल्या सारखं?’

ती दार उघडून बाहेर गेली आणि दार लोटून घेतलं.

रजनी मॅडम सुन्न झाल्या होत्या. ही कोण मुलगी होती? तिनं आपल्याला आई का म्हणावं? ती आपल्या घरात एवढ्या सहजपणे कशी काय वावरत होती?

मॅडमनी लगेच साहेबांना फोन लावला.
‘अहो, तुम्ही लगेच घरी या’
‘कशाला? ऑफीसमध्ये मला काम आहे’   
‘काम राहू दे बाजूला. तुम्ही ताबडतोब घरी या’
मॅडमचा आवाज थोडा घाबरल्यासारखा येत होता. कांहीतरी सिरिअस झालेलं दिसतंय. साहेबांनी विचारलं, ‘काय प्रॉब्लेम आहे?’
मॅडमनी काय झालं ते सांगितलं. ‘ती मुलगी थोड्या वेळात परत येणार आहे. तुम्ही या लवकर’

साहेबांचं ऑफीस जवळच होतं. ते लगेच घरी जायला निघाले. थोड्याच वेळात घरी पोहोचले. त्यावेळी तीन वाजले होते. मॅडमनी त्यांना काय काय झाले ते सविस्तर सांगितले.
‘तू तिला ‘तू कोण’ वगैरे कांही विचारलं नाहीस?’
‘नाही! माझी वाचाच बसली होती. ती मुलगी जणू कांही आपली मुलगी असल्यासारखी वागत होती. मला आई असं पण म्हणाली’
‘आपण आता एक काम करू... तुझ्या सांगण्यावरणं ती भल्या घराची मुलगी वाटतेय. तू आता तिच्याशी जणू कांही ती आपली मुलगीच आहे असंच वाग. नाहीतरी आपल्याला मुलगी नाहीच आहे. तिला तिचं नाव वगैरे विचारू नकोस. ते काढता येईल. नाव कळलं की तिला नावानेच हाक मार’

पुढे वाचा:
http://mahaakatha.blogspot.in/2015/08/blog-post.html