shweta_21

प्रेमात पडल कि असच व्हायचं..!
माझं काय तुमचं काय...,
प्रेमात पडल कि असच व्हायचं..!



तिच बोलन तिच हासनं

जवळपास नसून ही जवळ असणं

जिवणीशी खेळ करीत खोटं रुसणं

अण..

अचानक स्वप्नात दिसण..!

खट्याळ पावसात चिम्ब न्हायच

माझ काय तुमच काय प्रेमात पडल कि असच व्हायच



केसाची बट तिने हळुच मागे सरली

डावा हात होता की उजवा हात होता

आपाण सारख अठावतो

प्रतेक कण

मनात साठवतो

प्रतेक क्षण



ति रुमाल विसरून गेली...

विसरून गेली कि ठेऊन गेली

आपण सरख आठवतो

प्रतेक क्षण

मनात साठवतो



आठवणींच चांद्णं असं झेलून घ्यायच

माझं काय तुमचं काय प्रेमात पडल कि असच व्हायचं..!



तिची वाट बघत आपण उभे असतो ठरलेली वेळ कधीच टळलेली

येरझार घालण सुद्धा

शक्य नसत रस्त्यावर

सगळ्यांची नजर असते अपल्यावरच खिळलेली



मानंस येतात मानंस जतात

अपल्याकडे संशयाने

रोखुन बघतात



उभे असातो अपाण अपाले मोजित श्वास

एक तास चक्क एगदी एक तास..!



अशी अपली तपश्र्या

अपाल त्राण तगवते

अखेर ति उगवते

एतकि सहज एतकी शांन्त

चलबिचल मुळीच नाही

ठरलेल्या वेळेआधीच आली होती जशी काही



मग तिचा मंजुळ प्रश्न

"तु अलास पण...?"

आणी अपलं गोड उत्तर..,

"नुगतच ग तुज्या अधि कहि क्षण"...!

काळावर मात अशी

तिच्या सोबत भुलत जायच

माझं काय तुमचं काय प्रेमात पडल कि असच व्हायचं..!



एक वचन कितीदा देतो आपण

एकच शपथ कितिद घेतो आपण



तरी सुद्धा...

आपले शब्द प्रतेक वेळी बविन असतात..

पुन्हा पुन्हा हवे असतात..!

साध सुध बोलतान

ती उगीचच लजू लागते

फ़ुलांची नाजूक गत

आपल्या मनात वाजू लागते..

उत्सुक उत्सुक सरींनी

आभाळ आपल्या मनावर झरुन जातं

भिजलेल्या मातीसारखं

तिच हसणं सुगंधाने भरुन जातं



भरलेल्या ढगा सारख ..

मनाचं भरले पण उधळुन द्यायचं

माझं काय तुमचं काय प्रेमात पडल कि असच व्हायचं..!